 |
01/09
“Christophe is een vechtertje: die komt terug”
(HLN) - Alisson Brandt is een sterke vrouw.
Eergisteren hing het leven van haar man aan een zijden draadje, maar voor tranen en gejammer ben je bij haar aan het verkeerde adres: «Dat helpt Christophe geen stap vooruit. Ik kan niets doen, behalve ervoor zorgen dat zijn moraal goed blijft. Daarom wil ik nergens nog lezen dat zijn carrière nu voorbij is. Hij zal zelf wel beslissen of en wanneer hij ermee ophoudt. De artsen zijn vol goede moed en geloven in een terugkeer in het peloton. Wel, dan geloof ik daar ook in. En voor de rest moeten we wachten en Christophe tijd geven om te genezen.»
 |
| Christophe Brandt vlak na zijn valpartij, dinsdag op de Bisschoppenhoflaan |
Alisson volgde dinsdag de Schaal Sels in Merksem zelf.
«Maar zijn val heb ik niet gezien», vertelt ze.
«Plots belde Christophe mij vanuit het ziekenhuis. 'Ik heb mijn arm gebroken, ze moeten misschien opereren. Kom maar naar hier.' Toen ik in het ziekenhuis aankwam, bleek hij abnormaal veel pijn te hebben. Christophe schreeuwde het uit toen ze hem oppakten om naar de radiologieafdeling te brengen. Daarna moest hij onder de scanner en was de pijn niet meer te harden. Hij heeft zelf om narcose gevraagd, de pijn was te erg geworden. Toen al wist ik dat het goed mis was. Na het onderzoek met de scanner is hij meteen naar het operatiekwartier gebracht en heb ik hem zelfs niet meer mogen zien. De onzekerheid was verschrikkelijk. Aanvankelijk zou de operatie aan zijn arm zo'n tweeënhalf uur duren. Het werden er vijf door al die extra verwondingen... Heel eerlijk? Ik dacht dat Christophe zou sterven. Het waren de ellendigste uren uit mijn leven, de tijd króóp voorbij. Ik deed 's nachts geen oog dicht, vreesde voortdurend dat ik een telefoontje met slecht nieuws zou krijgen...»
Gelukkig hadden de dokters de volgende ochtend alleen maar goed nieuws.
Vader Jean-Marie Brandt: «Toen de artsen Christophe even uit zijn kunstmatige coma haalden, kon hij zelfstandig ademen. Hij herkende ons en begreep ook wat we zeiden. Vragen beantwoordde hij door ja te knikken of neen te schudden. En hij heeft eventjes in de hand van zijn mama geknepen.»
Alisson: «Christophe is een vechtertje, zelfs in deze situatie. De buis waarlangs hij kunstmatig wordt beademd, hinderde hem toen hij even bij bewustzijn was; hij probeerde ze voortdurend weg te duwen. (vertederd) Zo kennen we hem. De verpleegsters hebben zelfs zijn hand moeten vastbinden, want die buis moet nog een tijdje blijven zitten. Om de pijn te bestrijden en de longfunctie te sparen, hebben de artsen Christophe opnieuw in een coma gebracht.»
Dochtertje
Alisson: «Ik heb ons dochtertje Emma (4) niet verteld wat er precies
aan de hand is. Ik heb alleen gezegd dat papa zijn arm heeft gebroken
en daarom bij de artsen moet blijven. En omdat het ziekenhuis heel ver
weg is, kan zij voorlopig niet mee. Want ik wil niet dat het kind haar
papa zo ziet, aan al die apparaten. Gelukkig stelt zij geen verdere vragen,
ze is het gewoon dat hij enkele dagen van huis is. Ik wil haar niet verontrusten,
daarom hoop ik dat ik haar vrijdag ook gewoon terug naar school kan laten
gaan. Die eerste schooldag, een nieuwe juf, vriendinnetjes terug zien...
ze kijkt er zo naar uit. Mijn eigen klasje zal het wellicht even zonder
mij moeten doen. Ik geef parttime les aan de allerkleinsten, in het voorbereidende
kleuterklasje. Maar als Christophe vrijdag opnieuw ontwaakt, wil ik natuurlijk
bij hem zijn. Hij wordt hier in Merksem prima verzorgd en we zijn uitstekend
opgevangen door de sociale assistent. Maar toch hoop ik dat mijn man volgende
week naar Luik wordt overgebracht. Dat is veel dichter bij huis, dan kan
ik makkelijker op en af rijden.»
Alisson maakt al plannen voor de toekomst: «Dit seizoen zit erop voor Christophe, maar ik hoop dat hij er in het voorjaar weer staat. Er zijn genoeg voorbeelden van toprenners met één nier. Kijk maar naar Greg LeMond: die verloor na zijn jachtongeval ook een nier en won wat later de Tour. Als hij dat kan, waarom zou het Christophe dan niet lukken? Wie daaraan twijfelt, kent mijn man niet.»
Sterk karakter
«Hij heeft een heel sterk karakter en kan tegen een stootje»,
vervolgt ze. «In 2004 is hij ook niet bij de pakken blijven zitten
na die schorsing voor vermeend methadongebruik, hoewel we dat toen vreselijk
vonden. Maar in vergelijking met dit stelde dat niets voor. Iedereen was
toen gezond en we wisten dat hij onschuldig was en men hem uiteindelijk
wel zou vrijspreken. Hij wilde toen zo snel mogelijk weer de fiets op.
Ik denk dat het nu niet anders zal zijn. En hoewel ik nu nog meer schrik
heb dan voordien, zal ik hem niet tegenhouden: fietsen is nu eenmaal zijn
lieve leven.»
Joke Vanhaeren