 |
|
24/10 - Mario Hermans
verrassend sterk als laatste man: Het gebeurt in het voetbal vaker dat spelers naarmate ze ouder worden een linie (of twee) verder naar achter gaan spelen. Het is sowieso zo dat vrijwel alle topverdedigers bij de jeugd aanvaller waren en pas als junior of jonge senior omgebouwd werden tot verdediger.
Vincent Kompany is misschien het bekendste, recente voorbeeld van een speler die als knaap nog in de spits speelde, maar ook de linksachter van Barcelona, Giovanni Van Bronckhorst begon bij Feyenoord ooit als linksbuiten en zelfs Ruud Gullit - toch vooral bekend van zijn goals bij AC Milan - speelde zowel bij zijn club als in het Nederlands elftal regelmatig laatste man. Dat zijn echter allemaal stevige kerels van 1m85 of meer. Merksem SC-aanvaller Mario Hermans is dat bij lange na niet. Sterk is hij ook niet, eerder fragiel. Toch speelt Hermans nu al twee wedstrijden op de positie van laatste man in het eerste elftal van Merksem. Hermans doet dat goed bovendien, vindt hij zelf ook. “Ja, het loopt redelijk. Nu Tom (Viroux, red.) en Michael (Bridoux, red.) allebei gekwetst zijn had de trainer eigenlijk geen andere keuze. Nee, ik had dat nog niet zo heel vaak gedaan. Twee jaar geleden bij Katelijne moest ik eens een keer noodgedwongen op die positie spelen en in de voorbereiding is het een keer een helft voorgevallen. Maar het is geen ingewikkelde positie hè. Je hebt het spel voor je en bovendien staan er twee ijzersterke, goed op elkaar ingespeelde mandekkers naast me. Voor mij is het eerder een kwestie van rugdekking geven, goed positie kiezen en hier en daar van achteruit wat bijsturen. Bovendien kan ik met mijn snelheid veel compenseren,” legt hij uit. Hermans heeft met zijn 33 jaar bovendien voldoende routine, hij kent het klappen van de zweep: “Maar het blijft toch wennen. Ik ben gewend als aanvaller te denken, vooruit. Nu moet ik ineens defensief denken en ben ik vooral bezig met het voorkomen van doelpunten in plaats van ze te maken.” Het is voor trainer Filip Vandooren prettig om te weten dat hij meerdere opties heeft voor de positie van laatste man, en mocht Hermans het goed blijven doen dan lijkt het niet evident dat Viroux of Bridoux hun plek automatisch terugkrijgen wanneer ze weer fit zijn. “Ach, die keuze is aan de trainer. Hij heeft er in ieder geval een optie bij. Hij kan er straks voor kiezen om mij te laten staan of toch te opteren voor een gevestigde waarde. Maar ik zou er geen problemen mee hebben de rest van het seizoen laatste man te spelen. Als het aan mij ligt blijf ik daar staan.” Wat betreft het verdere verloop van het seizoen is Hermans, zeker na de winst op Duffel van afgelopen zondag, positief gestemd, al beseft hij ook dat veel zal afhangen van wat er de komende weken gebeurt. “Mochten we de wedstrijd tegen Tielen niet met een positief resultaat - winst dus - kunnen afsluiten, dan is de bonus van de zege op Duffel natuurlijk weer weg. De wedstrijd van zondag is dus echt heel belangrijk. Maar ik denk dat onze prestatiecurve een stijgende lijn vertoont. In het begin waren we nog heel erg zoekende naar de automatismen. Maar de foutjes die we in het begin maakten zie ik steeds minder. Er is gewerkt aan de details die het verschil maken tussen 1e en 2e Provinciale. Je ziet ook dat we langer in de wedstrijd blijven. Tegen St. Lenaarts ging het nog juist mis en speelden we gelijk, maar tegen Duffel wisten we de voorsprong wel vast te houden. Dat is vooruitgang.” Na Tielen volgen Lichtaart en Wuustwezel, twee clubs die ook in de onderste helft van de rangschikking zijn terug te vinden. “Ik weet dat het gevaarlijk is om te zeggen, maar we zouden uit die drie matchen echt 7 op 9 moeten scoren om te bewijzen dat wij in staat zijn ons te handhaven. En daar is het ons uiteindelijk allemaal om te doen.” Arjan Plantinga
|
||||||||||||||
